Ekainaren 20an, Euskadik ahotsa altxatu zuen berriro. Errefuxiatuen Munduko Egunean, 200 pertsona baino gehiago mugiarazi ziren Bilbon, Donostian eta Gasteizen, oinarrizkoa bezain bidezkoa den zerbait aldarrikatzeko: duintasunez, beldurrik gabe eta benetako babes-bermeekin bizitzeko eskubidea.
“Babesa, sustraitzea eta giza eskubideak: arrazakeriarik gabeko Euskadi baten alde” lelopean, gizarte-kolektiboek, erakundeek eta herritar konprometituek bat egiten dugu Europak — eta Espainiako Estatuak — giza eskubideen eta asiloaren arloan bizi duen atzerapauso kezkagarriaren aurrean salaketa eta erresistentzia erakusteko egun batekin.
Izan ere, Migrazio eta Asilorako Europako Itun berria bultzatzen den bitartean, Europarako sarbidea are gehiago gogortzen duena, eta Atzerritarren Legearen Erregelamendua erreformatzen den bitartean, dagoeneko hemen daudenak zigortzeko, gure erakundeek oraindik ez dute bermatzen legezko biderik, harrera duinik edo erroldatzerik behar dutenentzat. Jokoan dagoena ez dira zenbakiak, bizitzak baizik.
Mobilizazioetan, Europako migrazio-politikaz ohartarazten duen manifestu kolektiboa irakurri zen: mugak kanporatzen dituen, asiloa gutxiesten duen eta arrazakeria instituzionala elikatzen duen eredua. Eredu horrek, itxura teknikoarekin, erabat deshumanizatzen duen bazterketa-logika errepikatzen du.
Bilbo, Donostia eta Gasteizko kaleak ez ziren soilik protesta guneak izan. Komunitatearen, memoriaren eta etorkizunaren guneak izan ziren. Beste neurri batzuen artean, gerra-testuinguruetatik ihes egiten duten pertsonentzako igarobide-bisa indargabetzea, nazioarteko babesa benetan eskuratzea, migratzaileen ezohiko erregularizazioa eta arraza-profilaren araberako identifikazioak amaitzea aldarrikatu ziren. Kultura arteko ikuspegia, ikuspegi feminista eta arrazakeriaren aurkakoa duen politika publikoa eskatu zen.
Aterpea ezin delako itxialdiaren sinonimo izan. Sustraitzeak ezin duelako legezko tranpa izaten jarraitu. Gizateriak ez lukeelako araudi baten menpe egon behar.
Zehar-Errefuxiatuekin elkartetik bat egiten dugu aldarrikapen horiekin, eta lanean jarraitzen dugu, egunero, pertsona guztiak seguru, aitortuta eta aske bizi ahal izango diren Euskadi baten alde. Argi esaten dugu: ez gara isiltzen arrazakeriaren aurrean, ezta desberdintasunak iraunarazten dituzten politiken aurrean ere.
Sareak, aliantzak eta ekintza kolektiboak ehuntzen jarraituko dugu. Beste eredu bat posible delako. Eta beharrezkoa.